Notre-Dame de Paris

ყოველივე ქარია და ჩვენება! ოჰ, სიცოცხლეც უეცარი ქარია… მარადია ერთადერთი: შვენება. (გალაკტიონი) ბავშვობაში ხშირად ვიტყოდი ხოლმე, ცა ნაცრისფერია, ახლა ალბათ იწვიმებს-მეთქი. ამოვიჩრიდი ჩემს კატას და სახლში შევიძურწებოდი, – ახოხოლავებულ ნივთებს […]

Read Article →

ცხოვრება და სხვა წვრილმანები

Cy Twombl, Untitled, 1955 საი ტვომბლის ერთ-ერთი ნახატია ასეთი, _ თეთრ კედელზე ნაფხაჭნი აბურდული ხაზები. უამრავი რამ შეიძლება იფიქრო, თითქოს თეთრ კედლებში გამომწყდეულმა შეშლილმა ქალმა თმის სარჭი გამოიძრო თმიდან და […]

Read Article →

თეთრი ხმა(ური)

ორ ცხოვრებას შორის უამრავი ცხოვრებით ვცხოვრობ. აი, მაგალითად, ერთ-ერთ ცხოვრებაში ისტორიის მასწავლებელი ვარ და თავმოძულებულ მოზარდებთან ვაგვარებ სწავლასთან და სხვა სასიცოცხლო საკითხებთან დაკავშირებულ საკითხებს; მეორე ცხოვრებაში მაგა ვარ, მწვანე ველოსიპედი […]

Read Article →

მედუზას დაღუპვა

დაუკითხავად ვიკავებ ადგილს ავტომობილის წინა სავარძელზე და გაგულისებული ვიცინი_ორი საათია ველოდები მცხუნვარე მზის ქვეშ პატარა მტვრიან ქალაქში. ახლა დამსახურებულად დაისჯები. გარუჯულ მკლავებს გაგკრავ ხოლმე შემთხვევით, სიცხისგან ავარვარებულ ბარძაყებთან ოფლს მოვიწმენდ […]

Read Article →

ფინალი

2018 წლის 26 მაისია. ფინალი. სავარძელში ვზივარ და ჩემს ორთოდონტიულ ნამოქმედარში გაჩხერილ თხილზე ვფიქრობ. სალაჰი მიწაზე გორავს, რამოსმა დიდი ალბათობით, მხრის ძვლები ჩაუმსხვრია. მე კი მაინც იმ თხილზე ვფიქრობ, რომელმაც […]

Read Article →

პეტრას #1

როცა ამ შუშის გალიაში საკუთარი ხმისაც კი გეშინია, მეილის ყრუ ერთხმოვნიანი ჩაკვნესებაც კი შეიძლება საკმარისი გახდეს დასაფრთხობად და ძლივსმოპოვებული სიმშვიდის დასარღვევად. ამ დროს სააბაზანოში ვიყავი, სადაც არათუ სარკე, ერთი ისეთი […]

Read Article →

მთების ჩრდილი

თავიდან იმას ვიტყოდი, რომ აქაურობა მომენატარა – ადგილი, სადაც ცუდად ყოფნის, ამაზე საუბრის, მიზეზების აღმოჩენის და რეაბილიტაციის საშუალება გაქვს. ეს სივრცე არც პასუხს მოგთხოვს, არც თავს დაგიკრავს ყველაფერზე და არც […]

Read Article →

ორი ღმერთის მსახურება #1

წინადადებად შეუმდგარი სიტყვები; მიტოვებული შუა გზაზე,- უკანარდაბრუნების პირობით. ზოგჯერ გაკვეთილის ახსნის დროს სიტყვები არ მყოფნის,_ სანამ ენისწვერზე მომადგებიან, ქრებიან და მე მახსენდება მისი სიტყვები, – „ვერ ვიტან შენს ლაპარაკს“. ამ […]

Read Article →

ბოლო სამი დღე

29.12.2016 მცივა. გავიგე, რომ ჩემი კოლეგა მესტიაში მიდის. მიუხედავად წინააღმდეგობისა, სასწრაფოდ ვალაგებ ბარგს და მესტიაში მივდივარ. ჩემი ჩანთები ყოველთვის ძალიან მძიმეა. მიუხედავად ექიმის გაფრთხილებისა, ჩემი ტვირთის წონა მაინც არ იცვლება. […]

Read Article →

გოგო

1. მესამე გოგო. არა უშავს…. 2. წამოხვალ ბუდაპეშტში ჩემთან ერთად? ვერა, ლექციები მაქვს. ……………….. ისეთ ამბავს გეტყვი, რაც არ გაგიხარდება. მითხარი. 28 – 4 იანვარს საფრანგეთში მივდივარ ქეთისთან ერთად. ………………… […]

Read Article →

შენ ჩემი შვილი ხარ

შენ ჩემი შვილი ხარ. მუზეუმებში დავდიოდი, ხელოვნების ნიმუშების გარშემო ვტრიალებდი და გპოულობდი. ჩემი სამიზნე იყო ყველა თავდახრილი ქალი ჩვილით ხელში. ის ჩვილი შენი იყავი. ვტრიალებდი ქანდაკების გარშემო და ქალის თმები […]

Read Article →

მდინარ,ება

ასეთია წესი – კლავიატურას რომ უახლოვდები ყველაფერი ერთბაშად გავიწყდება, სრული ამნეზია და გამოცარიელება. არაფერი არ შველის ამ ამბავს, არც ფილმის ჩართვა და არც სიმღერები, – პინქფლოიდის ბოლო ალბომი სრულიად უაზროდ […]

Read Article →

ელემენტარული

რომ არაფერი ნამდვილი და მნიშვნელოვანი დღმდე არ არის დანახული…“ / რილკე უელბეკის „ელემენტარულ ნაწილაკებს“ რომ ვკითხულობდი საჯარო ბიბლიოთეკაში ვიყავი და გარეთ შეყვარებული მელოდებოდა. მეგობართან მოტოციკლეტებზე საუბრობდა , ეწეოდა და აუღელვებლად […]

Read Article →